Koud, hè
Januari 2010. Ik kijk naar buiten en zie Hollandse sferen voor zegen en vervloeking, voor plezier en wanhoop, voor sleetjerijden en filerijden. Gevoelstemperatuur? -20 graden Celsius. Het is nooit goed! Ook typisch Hollands.
Het staren naar een witte horizon voert mij in gedachten terug naar de vroege jaren zeventig, toen mijn patroon het in zijn hoofd haalde om mij reclame te laten schilderen op metalen objecten bovenop het dak van een kolossaal bedrijfspand in Vianen. De verf in de pot liet zich roeren als teer en de kwast voelde aan als een gesteven blokwitter. Hoe kon ik weigeren? Ik was immers afhankelijk van deze man voor het leren van een bijzonder beroep. Elke weigering heeft consequenties, en dat geldt evenzo voor de gevolgen van een verkeerde beslissing. Het plakband kleefde niet, de verf vloeide niet en ik deed er drie keer zolang over daar mijn vingers kraakten als de steeds terugkerende ijsafzetting op de ondergrond. Niet effectief, niet economisch en niet bevorderlijk voor de arbeidsmoraal. Maar alles voor de klant!
Ons beroep is geëvolueerd, zoals dat heet in termen waarvan een zekere professionaliteit uitgaat. De voortdurende innovatie van technische middelen voor visuele communicatie verschaft ons alle kansen voor gegarandeerd goede resultaten. Fabrikanten en distributeurs ondersteunen dit met garanties bij uitvoering volgens specificaties en vereisten zoals omschreven in datasheets. We gaan er echter nog steeds mee om alsof er geen restricties bestaan. Alles voor de klant. De klant bepaalt alles! Tenminste zo lijkt het wanneer ik naar buiten kijk en de gevolgen zie van semiprofessionele beslissingen.
In het verleden werden startende signmakers met een plotter op hun bovenkamer gezien als een bedreiging voor de gevestigde branche. Nu lijken de bedrijven - die een vorm van professionaliteit bezitten, maar de kracht ervan blijken te missen - een bedreiging te zijn voor zichzelf, de branche, en uiteindelijk ook voor de klant. Want wie anno 2010 zijn klant de prijzen laat bepalen, kan op termijn geen kwaliteit meer garanderen, verliest z'n gezonde marge en daarmee het recht van bestaan. Wie zijn klant de techniek laat bepalen om ten koste van alles de order te winnen, maakt keuzes voor verkeerde materialen en methoden. Wie zijn klant laat bepalen onder welke klimatologische omstandigheden er kan worden gewerkt, met alle gevolgen voor het resultaat, laat niet alleen zijn vakbekwame personeel in de kou staan, maar de hele professie die zich wel conformeert aan de mogelijkheden én de beperkingen van onze producten en diensten. Een concurrent is pas een echte concurrent bij bewezen gelijkwaardigheid.
Het sneeuwt inmiddels. Ik mijmer verder en denk dan: Och, misschien laat het ze toch niet koud.
