Ambachtelijk signmaker? Ook een gouden greep!
Telkens weer verwonder ik mij over de evolutie van ons vak. Niet alleen over de technieken, maar ook de snelheid waarmee dit gebeurt. Toen ik mijn eerste penseelstreken zette op alles wat reed, vloog en voer, kon niemand vermoeden dat wij 35 jaar later zouden zijn verweven in een dynamisch web van 'Sign' met plottersnij- en printsoftware, pixels, interactieve multimedia, biologisch afbreekbare displays, colour management, narrowcasting, led-verlichting, Fespa, Viscom, kationische UV-inkten, modulaire signsystemen, webdesign, etc ...
Met referentie aan collega-columnist O.Rakel en zijn 'Ot-en-Sien gevoel' met dierbare herinneringen, ben ik mij wel bewust van een generatie vakmensen die niet voor deze vorm van vooruitgang heeft gekozen, maar wel graag tot het pensioen met plezier blijft werken. Voor hen is het prettig dat zij vandaag de dag in elk geval kunnen beschikken over de kennis van jong en oud getalenteerde 'whizzkids' die zich met gemak voornoemde materie eigen maken. Ook hier geldt 'If you can't beat them, join them'.
Zelfs wanneer je het grote geld niet najaagt, is er in deze branche een uitstekende boterham te verdienen met het 'ambachtelijke' signwerk. Vooral hier telt de ervaring en het vakmanschap. Wanneer klanten zich niet bewust zijn van de waarde waarop iets tot stand komt, dan zul je deze op een commerciële wijze moeten verkopen. Juist dat lijkt voor sommigen moeilijk tussen al het digitale geweld van hedendaagse innovatieve technieken en dito prijzen. Er zijn nog altijd klassieke technieken die niet worden beheerst door de nieuwe generatie signmakers, maar wel lucratief zijn.
Het is niet meer vanzelfsprekend dat ambachtelijk werk overgaat van vader op zoon. Misschien juist en vooral omdat het niet het grote geld oplevert. Althans, dat dacht ik.
Mijn eigen vlees en bloed heeft mij het tegendeel bewezen en bestiert - na een aantal omzwervingen - nu een simpel maar succesvol signbedrijf, met een beloning waar ik als 'Signtist' van kan dromen. Recent ging ons gesprek over het vergulden van letters en objecten met bladgoud, waarbij ik zijn vraagtekens zag toenemen. Bladgoud? Hoezo? Hoe?...Wat?...Waar?
Ik vertelde hem over de verschillende soorten bladgoud en de mogelijkheden om dit te verwerken. Hij leerde over de middelen als ‘bolusgrond' of ‘polyment' (voor de hechting van bladgoud) en ‘staniol' als sjabloonfolie. Toen ik zijn verwarring zag omslaan in bewondering, wist ik het zeker. Ook al is 't niet al goud wat er blinkt, er zijn in ons vak vooral zaken om trots op te zijn! In het bijzonder wanneer we ze werkelijk beheersen, ambachtelijk of met behulp van moderne technologie.
