Dynamisch reclamebeleid
Wie ooit in de Verenigde Staten is geweest, weet dat het begrip ‘billboard' daar een volstrekt andere dimensie heeft. Groot, groter, grootst lijkt het adagium. Toch vertoont dit beeld scheurtjes.
Begin augustus werd door de gemeenteraad van Los Angeles een verbod uitgesproken over nieuw te plaatsen digitale billboards en zogenoemde ‘supergraphics', die een of meerdere complete gevels van gebouwen beslaan. Ook commercieel geëxploiteerde signs, zichtbaar vanaf de snelweg, zijn in de ban gedaan.
Elke gemeente heeft ermee te maken, reclame in de buitenruimte. In Nederland zijn de richtlijnen hiervoor meestal vastgelegd in een reclamenota als onderdeel van een welstandsnota. Soms wordt volstaan met een verwijzing naar de Algemeen Plaatselijke Verordening (APV). Of er is helemaal niets geregeld. Dan zijn opdrachtgever en signmaker letterlijk overgeleverd aan de willekeur van de plaatselijke welstandscommissie. Wildgroei en verrommeling van openbare ruimte is vaak het gevolg. Dan heb ik het nog niet eens over de tijd en ergernis die is gemoeid met het voldoen aan al die verschillende eisen van welstand.
Welstand op gemeentelijk niveau blijft nodig om de verschillende lokale ruimtelijke kwaliteiten te bewaken, maar de roep om meer generiek beleid is logisch. Het is dan ook toe te juichen dat de gemeente Eindhoven, samen met het bedrijfsleven (lees: Vakgroep Lichtreclame Uneto-VNI), reclamebeleid heeft ontwikkeld.
Door aan de voorkant sámen regels af te spreken, is de kans op uitvoerbaar en handhaafbaar reclamebeleid groter. Het kan een blauwdruk zijn voor gemeenten in de rest van Nederland. U leest er meer over in dit nummer van Sign+ Magazine.
Toch is er een kanttekening te plaatsen. Terecht werd tijdens het stadsdebat in Eindhoven opgemerkt dat meer kleur en beweging in het centrumgebied niet moet worden uitgesloten. De ontwikkeling van de techniek gaat snel. Het rigoureuze verbod in Los Angeles heeft alles te maken met de vrees dat een eerder ingesteld moratorium juridisch onderuit zou worden gehaald. Dan zou de doos van Pandora pas echt opengaan. De gemeente wordt namelijk overspoeld met aanvragen voor digitale billboards. Overigens spelen bij het verzet in de VS niet zozeer eisen van welstand een rol, maar de verkeersveiligheid die in het geding zou zijn.
Om de impasse te doorbreken, stelde Lamar Advertising, een van de concessiehouders van billboards in Los Angeles, eerder al voor 3500 (!) conventionele grote en kleine billboards in de stad op te geven voor 500 nieuwe (waarvan 50 digitaal) op strategisch betere plaatsen.
Ook in andere Amerikaanse steden worden dit soort ‘wisseltrucs' in stelling gebracht. In een amendement bij het verbod in Los Angeles is de conversie van bestaande billboards in digitale displays voorlopig echter dichtgetimmerd. Maar de toon is gezet. Ik ben benieuwd wat voor discussies we hierover nog in Nederland en België krijgen.
Wouter Mooij,
hoofdredacteur Sign+ Magazine