Editorials

Zoals in het vorige nummer van Sign+ Magazine was te zien, was zelfs in het oude Pompei al bewegwijzering aanwezig. Een opgewonden lid, gebeiteld in een straatsteen, wees de weg naar het plaatselijke bordeel. Vormentaal die, indien consequent toegepast, over landsgrenzen heen gaat. Vaste iconen bieden houvast en dat geldt speciaal als mensen in hoge nood verkeren. Wat dat betreft is het verbazingwekkend dat bij ontruimingsplattegronden zo vaak wordt gezondigd op het gebruik van eenduidige pictogrammen, zoals aangegeven in NEN 1414. Weliswaar geen wettelijke verplichting, maar goed huismeesterschap veronderstelt wel dat het maximale wordt gedaan om iedereen (medewerkers en bezoekers) in geval van calamiteiten veilig en snel naar de (nood)uitgang te dirigeren. De verbazing van de heren van iXSO in dit nummer over de laksheid waarmee in de praktijk veelal met ontruimingsplattegronden wordt omgegaan, heeft dan ook zeker een juridische component. De claimcultuur neemt ook in onze contreien toe. Maar voorkomen is beter dan genezen; heldere informatie over de vluchtroute kan gewoon levens redden.

Bewegwijzering is een zeer specifieke discipline binnen de wereld van visuele communicatie. Als we heel eerlijk zijn, moeten we bekennen dat veel signbedrijven het er maar een beetje bij doen. Met veel enthousiasme worden bordjes geleverd voor de entree van een gebouw of een parkeerplaats. Als het moet technische hoogstandjes qua materiaalgebruik en vormgeving, maar echt doordachte concepten zijn schaarser. Niet voor niets zijn de ontzettend grote bewegwijzeringsprojecten het domein van slechts een handvol spelers op deze markt. Toch zijn de uitgangspunten voor alle bedrijven hetzelfde: de bezoeker moet zonder noemenswaardige inspanning de informatie tot zich kunnen nemen en, zonder dat hij er eigenlijk bij stilstaat, naar zijn bestemming worden gebracht. Consistentie is hierbij het sleutelwoord. Zowel in woordgebruik als de plaats en vormgeving van de verschillende bewegwijzeringselementen. De crux is dat in zeer korte tijd een verwachtingspatroon bij de bezoeker wordt opgebouwd en vervolgens dient dit nergens te worden beschaamd.

Het is niet voor niets dat de ANWB, al meer dan 115 jaar verantwoordelijk voor de bewegwijzering op de openbare weg in Nederland, waarschuwt voor versnippering van de bewegwijzering nu haar landelijke regierol onder druk staat. Om die samenhang tussen de bewegwijzering en een uniforme vormgeving en uitstraling te waarborgen, zijn in 2007 twee onafhankelijke stichtingen in het leven geroepen: de Stichting Bewegwijzering Nederland (SBN) en Inkoopbureau Bewegwijzering Nederland (IBN). Vanwege Europese regelgeving moeten wegbeheerders de bewegwijzering tegenwoordig openbaar aanbesteden. Eind vorig jaar werd bekend dat de landelijke coördinatie niet wordt ondergebracht bij de SBN, maar dat de rijksoverheid dit zelf gaat doen. De ANWB houdt haar hart vast. Terecht? Dat zal de tijd leren. Vast staat dat bij een goede bewegwijzering niet alleen is nagedacht over de functionaliteit, maar ook over consistent beheer en onderhoud in de toekomst.

Wouter Mooij,
hoofdredacteur Sign+ Magazine

Inschrijven nieuwsbrief

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *