Columns & Weblogs

Ik wil een hoog salaris. Maar geen burn-out… De ziekte van de jaren 2000 staat in de picture. Wetenschappers voorspellen steeds meer gevallen van burn-out omdat de mensen ‘moeten’ presteren en ook alles willen bijhouden, kunnen kopen en geen concessies doen.

Als kleine signmaker heb ik hierover toch mijn eigen mening. Je kunt geen fatsoenlijk personeel meer vinden. Een dtp’er wil de hele dag creatief zijn en elke werkplek moet ergonomisch verantwoord worden ingericht. Liefst met voetbaltafel en eigen plantentuin in de nabije omgeving. Werkuren moeten flexibel zijn en worden afgestemd op de werknemer, aangevuld met extra vrije dagen en liefst een auto van de zaak.

Dag marge

Je kunt al helemaal geen mens meer vinden die hard voor je wil werken in de montage of zijn best wil doen om een auto goed te leren inpakken. Je steekt je hele hebben en houden in je bedrijf en biedt iedereen een kans. Dan komt het salaris om de hoek kijken en alle secundaire voorwaarden en schrik je je het apelazarus wat die gasten willen verdienen. De dikke marge op onze omzet is vertrokken de afgelopen tien jaar. Je moet hard werken om een euro over te houden. Dan heb ik moeite met dikke salarissen, privileges en een burn-out.

Wel willen maar niet kunnen, is té cru gezegd. Maar ik neig wel naar een opmerking dat je ook eens ‘rustig’ kunt werken tegen een ‘normale’ vergoeding met extra inzet voor je werkgever. Dan voel je je ook niet zo schuldig, mocht je denken: nu is het even genoeg.

Piet Print

Inschrijven nieuwsbrief

Gerelateerde berichten

1 reactie op “Piet Print – 8 – 2019 – Ik wil een hoog salaris!

  1. Marco schreef:

    Nou Piet,

    Als, helaas, ex-werknemer binnen drie kleine signbedrijven in de regio Deventer/Apeldoorn kan ik je zeggen dat uw kortzichtige visie helemaal klopt met mijn ervaringen met betrekking tot een sign-eigenaar.

    Al vanaf de stages aan het Cibap wist ik dat ik de uitvoerende reclame in wou. Wat een deceptie. Het vak is schitterend en altijd eer van je werk, maar de signbedrijven zelf… Als de eigenaar geen blaaskaak was, was zijn vrouw of zoon het wel. Want om een of andere reden is er altijd wel familie in de tent. Afgebekt, gesnauwd, geschoffeerd, onderbetaald. Overwerk? Lag niet aan de calculatie van zoonlief, maar altijd aan de dienstdoende signmaker. Druk, druk, druk doen aan de telefoon, terwijl je je offerte of boodschap binnen een minuut had kunnen verhelderen. Nooit geen geld voor investeringen en fatsoenlijk loon, maar zelf wel geld voor een gunstige leasebak, van Bommel-schoentjes of de zoveelste wintersport.
    Bij verdere sollicitaties in het werkveld is het niet veel beter. Veel praatjes, maar nooit meer reactie naar aanleiding van een serieuze sollicitatie. Zelf werk ik nu in een andere grafische tak, maar zou dolgraag weer gaan plotten, printer, inmeten of zelfs de hele dag pellen en appliceren. Hard werken ben ik niet vies van, maar arbeid moet lonen. Visuele communicatie is voor mij het mooiste wat er is, maar genoemde figuren vinden de grootte van hun auto en pand samen met het merk van hun colbertje belangrijker om te benoemen op een netwerkevent of haring party dan de tevredenheid en daarmee de prestaties van hun personeel.
    Ik hoop ergens dat dit stuk cynisch is bedoeld of anders heb ik een ander soort humor.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.