De Zeepkist

Vorig jaar werd het begin van het einde van de Tweede Wereldoorlog herdacht, en ook dit jaar zal daar veel aandacht voor zijn. Belangrijk om te blijven doen, om de volgende generaties voortdurend te herinneren dat alle gruwelen die toen hebben plaatsgevonden nooit gerelativeerd mogen worden.

Ontelbare mensen gaven in die periode hun leven voor een groot goed: onze vrijheid. Het is me vaak opgevallen in het nieuws en bij interviews dat voor de nog levende verzetsmensen of soldaten die vrijheid zo belangrijk vonden, het soms wel vanzelfsprekend leek dat ze daar alles voor over hadden. Of ze vonden dat ze ‘gewoon’ hun plicht moesten doen, zelfs als ze het met hun leven moesten bekopen. Het woord ‘heldendaad’ kwam waarschijnlijk niet in ze op, maar achteraf gezien werden ze het toch: echte helden.

Toppers, bikkels en kanjers

Met het bijhouden van (zakelijke) social media anno 2020 zie ik dat het woord ‘helden’ te pas en te onpas wordt gebruikt; maar ook ‘toppers’, ‘bikkels’ en ‘kanjers’ kom ik vaak tegen. Mooie woorden – vooral de laatste drie – om werknemers en/of werkgevers te complimenteren met een behaald resultaat of tomeloze inzet.

Googelend worden bij de omschrijving ‘held’ in één adem onder andere gevaar, rampspoed, moed en zelfopoffering genoemd. Als bescheiden ondernemer met een nuchtere houding drink ik nooit een glaasje azijn, maar om het woord ‘held’ in deze tijd in het werkzame leven te hanteren vind ik persoonlijk te ver gaan. Want de echte helden hebben het 75 jaar geleden mogelijk gemaakt om ons leven in vrijheid te leven op een manier die we zelf kunnen kiezen; en om wat specifieker te zijn, is het hebben van een (sign)bedrijf daardoor mede mogelijk gemaakt.

Dat het hebben van een onderneming niet altijd over rozen gaat, is bekend. Dan mag van je worden verwacht dat je tegenslag aanpakt en je best doet om het tij te keren. Heb je dat bereikt, dan maakt je dat nog geen held. Maar je mag er trots op zijn dat je dan wel een topper, bikkel of kanjer bent.

Om recht te doen aan echte helden heb ik vorig jaar tijdens mijn vakantie 9.387 graven van gesneuvelde Amerikanen bezocht in Colleville-sur-Mer, waar een oorverdovende stilte grote indruk maakt. Of denk ik aan ‘alledaagse’ personen uit mijn persoonlijke leefomgeving: Marie Blommaart of Marinus Dingenis de Groot. Wie deze personen zijn en waren is te vinden op Google, mede verantwoordelijk voor uw en mijn vrijheid.

Opdat wij niet vergeten…

Franc Kruitbosch
Kruitbosch Print & Sign in Goes

Sign+ Magazine heeft een ‘klankbordgroep’ waarin mensen uit diverse geledingen van de sign- en zeefdrukbranche zijn vertegenwoordigd. Hen is gevraagd bij toerbeurt een column te schrijven.

Inschrijven nieuwsbrief

Gerelateerde berichten

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.