Editorial 7 – 2012 – Certificering

De grootste verdienste van EcoPrint Live, het event dat eind september in Berlijn werd gehouden, is dat het duurzamer printen definitief op de agenda heeft gezet. Voor wie nog niet was overtuigd dat er wat moet gebeuren aan de wijze waarop we onze natuurlijke bronnen verkwisten en onze leefomgeving vervuilen, waren de inleidingen van de beide keynote speakers, professor Braungart (medegrondlegger van de Cradle to Cradle filosofie) en professor Schellnhuber (The Potsdam Institute for Climate Research) wellicht een keiharde confrontatie met de realiteit. Als we helemaal niets doen, dan zijn we binnen een generatie door onze schaarse natuurlijke grondstoffen heen en zal het ecosysteem op onze planeet totaal worden ontregeld door opwarming van de aarde.

Geen prettig vooruitzicht, maar wel een duidelijk verhaal. Vanaf dat moment begon echter de twijfel in Berlijn. Hoe deze wetenschap vertalen naar de dagelijkse praktijk? Aan de kleur van de stands op EcoPrint te zien – de een nog groener dan de andere – leken de antwoorden nabij, maar in veel gevallen was er sprake van greenwashing of een deeloplossing. Veel bedrijven stonden toch vooral hun eigen product te promoten, waardoor ‘sustainability’ een containerbegrip is geworden dat vooral marketingtechnisch interessant lijkt.

Zeker onder printinkopers voor de grote merken op deze wereld is behoefte aan certificering, zo bleek tijdens de debatten. Men ziet, te midden van alle milieuclaims en gehanteerde standaarden, door de bomen het bos niet meer. Verschillende fabrikanten hebben wel certificeringsprogramma’s opgezet, vaak gekoppeld aan een recyclingsysteem, voor hun afnemers (printbedrijven), maar dat is toch een beetje als de slager die zijn eigen vlees keurt. Hetzelfde geldt voor de eerste graad binnen het door Esma op EcoPrint gelanceerde certificeringsprogamma voor haar eigen leden (fabrikanten van zeefdrukmachines en printers). Leuk, maar de eindklant wil een integrale toetsing betreffende duurzaamheid als hij een print aanschaft. Wat dat betreft lijkt het Ecolabel, geïnitieerd door de EU, de beste papieren te hebben (qua draagvlak en onafhankelijkheid van opgestelde criteria), ware het niet dat dit label slechts gekoppeld is aan een product en geen bedrijfscertificering omvat. Dat betekent dat het alleen bij een heel groot volume aantrekkelijk is om voor dit label te gaan; daarmee staat het dus veraf van de realiteit in de grootformaat printwereld.

In die zin klopt het dat EcoPrint niet het eind is, maar het begin van een transformatie in de printindustrie, zoals de initiatiefnemers Frazer Chesterman en Marcus Timson graag willen. Maar dan zullen ze hun concept wel moeten bijstellen. Het was nu nog teveel hinken op twee gedachten: een beetje beurs en een beetje conferentie. Het gevolg was dat zowel standhouders als bezoekers op het verkeerde been waren gezet en soms met verwachtingen naar Berlijn waren gekomen die niet konden worden ingelost. Ook hier zullen keuzes moeten worden gemaakt.

Wouter Mooij
hoofdredacteur Sign+ Magazine