Eens in de zoveel tijd duiken ze weer op in het nieuws: klachten over de leesbaarheid van onze routeborden boven en naast de snelweg. Vooral rond Utrecht – de A12 en A27 – is het raak.
Al jaren is de aftakeling daar zichtbaar en veel weggebruikers ventileren in de media hun ongenoegen. Plaatsnamen vervagen, snelweg- en afslagnummers ontbreken, en de ooit stralend blauwe borden ogen nu als vergeten erfgoed. De folie bladdert af, de lijm laat los en regen en vorst doen hun sloopwerk. Het is alsof de weggebruikers door een soort vergeetput rijden: verdwijnpunt Utrecht.
Alles klopte
Hoe het zover kon komen? Vroeger zorgde de ANWB voor de borden boven onze rijkswegen. Degelijke kwaliteit, herkenbaar lettertype, alles klopte. Maar in 2004 kwam daar een einde aan. Toen ontbond de overheid het contract met de toeristenbond vanwege aangescherpte Europese aanbestedingsregels. Plots moesten wegbeheerders – van Rijkswaterstaat tot gemeenten – zelf aanbesteden en regelen wie wat plaatste, beheerde en onderhield. Dat leverde minder uniformiteit op en de continuïteit en samenhang in de bewegwijzering verdween.
Om de boel te redden, werd in 2015 de Nederlandse Bewegwijzeringsdienst (NBd) opgericht. Toch hangen rond Utrecht nog borden waarop trots het ANWB-logo prijkt. Een subtiele herinnering aan betere tijden. En dat zegt iets: deze borden zijn dus al ouder dan sommige automobilisten die er onderdoor rijden.
Knoop doorgehakt
In 2018 lag er een compleet plan klaar om alle 150 objecten rond Utrecht te vervangen, gekoppeld aan de verbreding van de A27 om zo kosten te besparen. Maar toen kwam de stikstofcrisis. Het project ging in de ijskast en de oude borden bleven hangen, letterlijk rafelend in de wind. Pas eind vorig jaar werd de knoop doorgehakt: uitstel was geen optie meer. Eind vorig jaar ontving de NBd de opdracht van Rijkswaterstaat de versleten borden te vervangen. Eerst de A27, volgend jaar de A12.
Onderhoud
Eind goed, al goed? Nou, niet helemaal. Ook elders in het land zie ik borden die overdag nog redelijk dienst doen, maar ’s nachts elk spoortje reflectie kwijt zijn. Hetzelfde geldt voor de belijning op de weg, vooral als het nat is. Het zijn echter essentiële onderdelen van onze wegen. Elektronisch navigatiesysteem of niet: borden en lijnen blijven cruciaal voor onze verkeersveiligheid. Misschien tijd voor een nieuw motto bij Rijkswaterstaat: ‘Onderhoud is óók een richtingaanwijzer.’
Wouter Mooij,
hoofdredacteur Sign Benelux
Deze editorial verscheen in Sign Benelux nummer 7-2025 die ook integraal online is te lezen.
