Op 15-jarige leeftijd wist ik het: ik moest en zou reclameschilder worden. Tekenen deed ik al graag, dus een beroep uitoefenen dat daarbij aansluit, was helemaal fantastisch.
Op de mavo was ik vooral goed in zittenblijven en verre van gemotiveerd. Dus ging ik naar de lts in Goes, afdeling schildertechniek. Hoewel bescheiden, werd ik al gauw de beste van de klas, en ik had het er enorm naar mijn zin. Dat bleef niet onopgemerkt door mijn klassenleraar, die mij adviseerde verder te leren op SintLucas in Boxtel. Om de overstap van lts naar mts voor te bereiden, kreeg ik ongevraagd bijles; dit kon ik zeer waarderen.
‘Not amused’.
Ondertussen moest ik een toelatingsexamen doen voor SintLucas, waarbij er een kans van 1 op 8 was dat ik zou worden toegelaten. Met die wetenschap, en tevens als plan B, solliciteerde ik bij Fokker in Woensdrecht als vliegtuigschilder/decorateur, waar ik werd aangenomen. Een dag erna kreeg ik post van SintLucas dat ik werd toegelaten, waarop ik Fokker heb laten weten dat ik verder wilde leren. Omdat ze hadden gezien wat ik kon, waren ze ‘not amused’.
In het eerste jaar van SintLucas moest (en wilde) ik mijn stinkende best doen, omdat doubleren betekende dat je van school moest en geen nieuwe kans meer zou maken. De ’pittige’ overgang van lts naar mts heb ik toen aan den lijve ondervonden, maar uiteindelijk heb ik met grote trots mijn diploma behaald. Dat werd in juni 1985 uitgereikt in het Provinciehuis in ’s-Hertogenbosch.
’Spirit’
Inmiddels, bijna 40 jaar later en zonder te generaliseren, mis ik bij de hedendaagse mbo-studenten die voorbijkomen op stage nogal eens het enthousiasme of de ’spirit’ voor het mooie en gevarieerde signvak. Gekozen “om maar iets te hebben”, te laat komen, een rugzak, vaak ziek of een dag vrij omdat de parkiet van de buurvrouw dood is… Talloze redenen, waarbij ik vaak de wenkbrauwen moest fronsen. Wat me zorgen baart, is dat de school het soms allemaal wel best lijkt te vinden, waarbij de kwantiteit van de leerlingen de kwaliteit verdringt en iedere ‘JBL’ de opleiding zonder problemen kan afronden.
Maar goed, ik zal er wel te oud voor zijn en misschien niet genoeg met de tijd meegaan. Maar dat laat ik dan maar in het midden.
Franc Kruitbosch
Sign Benelux heeft een ‘klankbordgroep’ waarin mensen uit diverse geledingen van de sign- en zeefdrukbranche zijn vertegenwoordigd. Zij schrijven bij toerbeurt een column. Deze keer Franc Kruitbosch van Kruitbosch Print & Sign uit Goes.
