De Zeepkist 1 – 2014 – Zo vader, zo zoon

’s Avonds aan de keukentafel werd nogal eens een bordje beletterd. Dat ging met een potje verf en marterharen penselen. Wanneer mijn vader dan de openingstijden van de plaatselijke slager op het bordje ‘krulde’, pochte hij dat dit – als je het goed beheerste – het hoogst haalbare in het leven was. Mijn vader bracht me de kneepjes van het vak bij. Daar zat het pochen ook bij.

Ik herinner me ook nog een Oud en Nieuw van zo’n 50 jaar terug. Mijn oudere broer had van vuurpijlen een meertrapsraket gemaakt: 4 vuurpijlen aan elkaar tapen en de lontjes samenbinden. Deze superraket ging nóg hoger en gaf nóg grotere klappen. Mijn vader was zeker zo dol op vuurwerk als zijn kinderen. Hij wilde dat niet goed weten, maar ik heb weleens gezien dat pa de mooiste vuurpijlen verstopte in de uitlaten van zijn motor! Rond twaalven haalde hij ze dan ineens tevoorschijn.

Mijn vader vond het ook leuk om te plagen. Zo had hij al meerdere keren tot hilariteit van iedereen de lontjes van de raket aangestoken en dan weer gauw uitgeknepen. Hierdoor waren de lontjes behoorlijk wat korter geworden. Tóch nog een keer aansteken om iedereen de stuipen op het lijf te jagen. De vuurpijlen gingen af, maar pa hield ze vast. Het vel krulde van zijn hand! Uiteindelijk schoot het projectiel met een enorme rookontwikkeling tegen plafond, vloer, plafond om uiteindelijk vlak voor de piano terecht te komen, alwaar de hele boel ontplofte. Het resultaat was een enorm grote, zwarte brandvlek in de vloerbedekking. De hele huiskamer was blauw van de rook en iedereen zag wit van de schrik. Onze altijd zo stoere boxer zat trillend onder tafel.

We waren wel geschrokken, maar het feest ging door. Na de huiskameract van mijn vader, was het nu mijn beurt om te stunten met carbid. Verfbussen genoeg bij ons. Op een gegeven moment rolde mijn carbid in een plas water en vatte vlam. Ik zette mijn bus er overheen om de vlam te smoren. Toen bedacht ik dat de bus op deze manier ook wel afgeschoten zou kunnen worden. Ik pakte een lucifer en hield die voor het gaatje. De ontploffing was groot. Erger was dat ik nog over de bus gebogen stond en deze met volle kracht in mijn gezicht kreeg. Het resultaat was pijnlijk gezwollen ogen van de modder en de carbidresten.

Jan senior met verbonden hand en Jan junior met verbonden hoofd hadden op Nieuwjaarsdag heel wat uit te leggen. Leermeester Jan senior had deze keer niet helemaal het goede voorbeeld gegeven. Experimenteren mag en is goed, maar blijf wel voorzichtig.

En dat is wat ik voor 2014 mee wil geven. Zoek nieuwe uitdagingen. Ga het experiment aan. Risico nemen mag, maar wees wel voorzichtig.

Eenieder een voorspoedig, gezond en veilig 2014 toegewenst!

Jan van Iwaarden
directeur Van Iwaarden Artwork