Zelf liep ik tijdens een van mijn laatste netwerkoptredens verdomd serieus met de ziel onder mijn arm. Gorinchem was de plek. Uitstekend georganiseerde beurs. En een walhalla voor liefhebbers van beenham, thee, koffie en bekers vloeibaar snoep. Kortom: wat heeft een beursbezoeker nog meer te wensen? Maar toch, het duurde niet meer dan een pot thee voordat de bedwelmende zoete beursmist in mij optrok. Tussen alle gezelligheid en versnaperingen zag ik een overweldigende hoeveelheid printeroutput in vele varianten en formaten. ‘Wat is daar nu zo bijzonder aan’, vraagt u zich af. Nou, eigenlijk niets, alleen dat het al zo heel gewoon is om allemaal hetzelfde te doen. Die scherpste prijs voor die standaard kwaliteit. En ook nog eens ‘on demand’.
De enorme mogelijkheden in dit digitale tijdperk om output te generen, is binnen ieders bereik. Dat is mooi en aardig en misschien wel heel democratisch en vooral ‘fullcolouristisch’. Maar wat ik miste was: een handschrift! Dat wat je kunt hebben als je een museum instapt, muziek die rond zingt in je lijf. Sensatie, blij, ontroerd door die specifieke toon die jouw persoonlijke antenne raakt. Dat is wat er vooral niet gebeurde. Geen persoonlijk handschrift te zien, nergens door geraakt. En wat is netwerken dan nog, als er geen handschriften meer zijn? Als alles meer van hetzelfde is?
Gestandaardiseerde output tegen gestandaardiseerde prijzen. Om heel veel redenen is daar niks op tegen, maar ik wil toch even deze piep laten. We kunnen natuurlijk niet de hele dag origineel en persoonlijk zijn; werk genoeg dat het alleen moet hebben van scherpe prijs en kwaliteit. Niks op tegen; alleen die ziel van hierboven wil soms ook meer.
Sjaak Schuur
Spant Zeefdruk, Utrecht