D.Signtist

Tijdens mijn dagdromen schrijf ik een boek. Conform mijn inborst zou het een autobiografische roman moeten worden. Iets in de trant van ‘Kleur bekennen in vijftig nuances’. In mijn nachtmerries zie ik echter een andere titel: ‘Signmaking voor Dummies’.

Een teken aan de wand? Stiekem hoopte ik dat deze al bestond zodat ik verder kon met dagdromen, maar tussen de meer dan 270 Dummie-titels vond ik er geen. Wél stuitte ik op ‘Signing voor Dummies’, een handleiding voor gebarentaal binnen de dovencultuur. Gek genoeg voelde ik ergens een overeenkomst, maar kon de ‘pen er nog niet op leggen’. Mogelijk heeft de connectie in mijn brein betrekking op de armoede van goede communicatie en de interpretatie van ‘gebaren’ in onze branche of misschien wel op de wijze van kennisoverdracht.

De boekenreeks ‘voor Dummies’ suggereert dat het informatie is voor ‘dommeriken’. Hoewel we dit begrip als plagerig kunnen beschouwen voor een groep personen die weinig of niets afweten over een onderwerp, haastte de uitgever zich al spoedig met de toevoeging op elke titel: ‘en een referentie voor alle anderen’.

Hebben wij referenties binnen ons vakgebied? Indien ja, wie bepaalt of bevestigt deze? Of zijn we misschien onderhevig aan een cultuur van slagers die hun eigen vlees keuren?

De grafische branche kent een lange en rijke historie met duidelijke procedures, handleidingen en referenties. Grafici drukken geen mooie plaatjes. Die drukken plaatjes overeenkomstig de correcte kleurreferenties. Zo ook in de zeefdruk. Kunnen we dit ook zeggen van de signbranche? Ik tref te vaak signmakers die zelf printen maar géén kleurbestand kunnen bewerken, of personen die zeggen al jaren te plakken, maar een rakel vasthouden op een manier die slechte resultaten garandeert.

We behoren tot een bijzondere beroepsgroep. Een generatie ‘signmakers’ die het tot voor kort heeft moeten stellen zonder een echte beroepsopleiding. Veelal creatieve dames en heren waarvan sommigen met een kleurrijke ondernemingsgeest, maar met te weinig referenties om zeker te weten dat ze de ultieme prestaties leveren binnen een tijd waarin ze ook nog wat verdienen. Hier ligt een dankbare taak voor officiële instanties als Savantis (NL) en Syntra (B), zonder zich te laten beperken door de support van welwillende distributeurs of fabrikanten. Overigens lijkt het hanteren van ministeriële kwalificatiedossiers op dit moment nog niet automatisch te leiden tot de gewenste kwaliteit bij een nieuwe uitstroom signmakers.

Ondernemers schreeuwen om stagiairs en studenten van signopleidingen die het beter weten dan zijzelf. Niettemin lijkt de kloof tussen opleiding en praktijk op dit moment nog steeds te groot om snel vooruitgang te kunnen boeken. Alle scholen met een signopleiding zullen zich dan ook moeten beraden op hun eigen referenties én die van anderen. ‘Signmaking voor vroegere Dummies’ en ‘Een referentie voor allen die zijn achtergebleven’. Alleen dán kan ik weer rustig dagdromen en werken aan mijn roman.

 

D.Signtist

Inschrijven nieuwsbrief

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *