Een mens komt tijd tekort met alle meningen die over hem worden uitgestort. En er zijn veel mogelijkheden bijgekomen om je mening te geven: de ‘nieuwe’ media Twitter, Facebook, LinkedIn, maar ook ‘oude’ media in een nieuw jasje, zoals standpuntnl, talkshows, nieuwsrubrieken en deze columns. Vooral om gezien, gehoord en gelezen te worden.
Zo druk in de weer overal een mening over te hebben dat de feiten er dikwijls totaal niet toe doen. Sterker, een mening wordt als feit gepresenteerd. Zo gauw we de kans zien, zeggen we plompverloren wat we ergens van denken.
De babbelcultuur bepaalt de regels, oneliners, standpunten en kreten en dat (laten) we lekker rondzingen. Die cultuur maakt niet nieuwsgierig en zeker niet leergierig. Nee, de meninkjes tellen en niet de kennis. Eén voordeel: het leidt lekker af, heerlijk om te herkauwen of te lachen, concentratie niet nodig. Het lijkt erop of we teruggaan naar hoe taal ooit begon: klanken. Maar die hadden nog doel en betekenis.
Ik begin me ondertussen af te vragen of we niet teveel ‘gedemocratiseerd’ zijn als de feitjes tellen en niet de kennis. Bij iedere mening zou je je toch moeten afvragen en kenbaar moeten maken waarop je deze baseert. Wat mij betreft op fatsoen, kennis en menselijkheid.
En aan kennis is in ons vakgebied soms moeilijk te komen. Zoals in de zoektocht naar nieuwe middelen in hard- en software. Iedere sales(wo)man moet zijn of haar doelen halen, dat is begrijpelijk. Maar de doelstellingen van de klant zouden toch uitgangspunt moeten zijn? Net zoals wij onze klanten tegemoet treden: eerst luisteren en meedenken en je mogelijkheden laten zien en dan eventueel je order binnenhalen.
En wat heeft dat allemaal met ons en ons vak te maken? Onderscheiden doe je niet twitterend. Je onderscheidt je door hoe je werkt en wat je levert. En vooral door te luisteren en te vragen.
Laten we de al deze meninkjes voor wat ze zijn: verpakking. En die gooi je bijna altijd weg. Tenzij door ons gemaakt, natuurlijk…
PS: Gooi deze column ook rustig weg, hoor. Maar mis natuurlijk niet de netwerkjes die aan en om dit tijdschrift hangen, als goede uitzonderingen op de regel.
Sjaak Schuur
Spant Zeefdruk