Zit alweer voor de tweede week na de vakantie achter mijn bureau te wachten op omzet. Ik moet zeggen dat het me goed lukt, dat zitten! Zo goed zelfs dat ik er steeds gezonder van word. Ik moet gaan sporten om een beetje fit te blijven. Te weinig beweging compenseren met sport.
De hoogconjunctuur van de afgelopen jaren heeft ons veel welvaart gebracht. Op alle fronten hebben we kunnen investeren in de mooiste apparatuur. De industrie heeft ons mooie producten gegeven. Van vlakbedprinters tot folies (vooral de lijmen), waarmee je met je ogen dicht nog een auto kan inpakken. Elke kreuk of luchtbel wordt weer hersteld met even aanföhnen en hupsaké plakken maar weer. De leveranciers staan in de rij om ons nieuwe apparatuur te verkopen: nog breder, sneller, hogere resolutie enzovoorts. Vooral nu hard moet worden geknokt om omzetten te handhaven, is de concurrentie van de toeleveranciers groter dan ooit. Het is gunstig om nu te investeren.
We zijn heel erg gericht op omzetverhogende activiteiten. Investeren in veiligheid, welzijn of gemak voor je mensen, stellen we liever wat uit. Is eigenlijk geen aandacht voor. Toch kunnen de omstandigheden je dwingen om hier eens goed over na te denken. Wanneer we last van hoofdpijn hebben, passen we de verlichting aan in het kantoor. Rugklachten gaan we te lijf met verstelbare bureaus en stoelen. Muisarmen en -polsen worden bestreden met goede vormgeving van de apparatuur. Beeldschermen worden steeds groter en de leesbaarheid dus ook. Computers worden sneller en het bedienen van machines gemakkelijker. We zijn voortdurend bezig met deze investeringen. De mensen die hiervan het meest profiteren, zijn die van de binnendienst. Hoe zit het met de monteurs, de signmakers in het veld?
Het toeval wil dat wij dit jaar twee knieoperaties hadden. Twee monteurs die klachten hadden. De plakkers, de wrappers. Die mensen die de hele dag over de grond liggen te rollebollen om vakwerk af te leveren. Juist deze werknemers worden fysiek zwaar belast. De investeringen in deze mensen gaat vaak niet verder dan cursussen hoe je moet plakken. De omstandigheden dwongen ons te kijken naar wat we aan die pijnlijke knieën konden doen. En we vonden een oplossing. Iets wat we al lang hadden moeten hebben. Maar nee, we investeerden alsmaar in snellere, bredere printers, computers enz. Maar niet in de knieën van onze werknemers.
Deze keer moest ik door de knieën. We hebben een hefbrug aangeschaft. Het is geen geringe investering, maar zeker de moeite waard. Het werkt kwaliteitverhogend. Je hebt immers beter zicht. Maar vooral: het verhoogt het welzijn van je mensen. En dat telt!
Jan van Iwaarden
Van Iwaarden Reclame, Barneveld
