Het ene vakblad is het andere niet. Dat kun je niet alleen zien, maar ook ruiken.
Heeft u uw neus al eens tussen de bladzijden van dit exemplaar gestoken? Ik hoor u zeggen: ‘Is die Signtist nu helemaal besnuffeld?’
Zeg nu zelf, waarom wel met je neus in de boeken en niet in dit magazine? Verberg uw gezicht eens tussen twee willekeurige pagina’s en druk ze tegen uw oren. Er zit een luchtje aan, ruikt u het ook? Het is de geur van kwalitatief hoogwaardig papier en inkt met residuen van enkele vluchtige stoffen die vervliegen bij het omslaan van de bladzijden.
Het is de geur van letters, van frisse kleuren en dito kennis. Met alle respect voor de vernieuwde website van dit blad (www.sign.nl), maar er gaat niets boven de geur van de(r)gelijke tastbare informatie. We willen nu eenmaal graag onze zintuigen prikkelen. Dat betekent zien, maar ook voelen en ruiken. En dat gaat met dit fysieke nummer ongehoord goed. Reageren op deze column gaat weer iets beter op de website.
Je giechel in andermans zaken steken, loont niet altijd. Sommige vakbladen geuren naar stopverf en als je niets ruikt, is het waarschijnlijk een verouderd nummer. Maar ook dan zal de informatie nog actueel kunnen zijn voor degenen die langere tijd zijn gestopt met vooruitgaan. Men zegt dat de geschiedenis zich herhaalt, dus ook gedateerde kennis kan van pas komen, al is het maar om te vergelijken met wat we nu weten.
Over geschiedenis gesproken… onze branche kende enkele ‘cracks’ (heeft niets met snuiven te maken) die de samenstelling en waarden van materialen wisten te beoordelen met het gebruik van hun neus. Wijlen heer Kwee, de nestor van de zeefdruk in Nederland, kon met zijn reukorgaan feilloos vaststellen wat de componenten waren van de lijmsoort achter een vinyl, en hiermee de eigenschappen. Rubberlijm of op basis van acrylaat? Op solvent- of op waterbasis? Folies waren in die tijd nog niet zo goed herkenbaar aan een bedrukt rugpapier.
Tegenwoordig zijn de folies uiterlijk herkenbaar en te onderscheiden, maar weet een groot aantal verwerkers er nog te weinig van. Gelukkig zijn er steeds meer kenniscentra en opleidingsmogelijkheden om de neuzen allemaal in dezelfde richting te laten wijzen. Sign is immers een semiwetenschap. Het is allemaal al eens gedaan of beproefd. Ah ja… proeven, de zintuiglijke waarneming die we nog misten. Voor uw informatie, dit magazine is goed verteerbaar, maar niet te eten!
