Ik besef dat, in tijden van economische tegenwind, ik me niet bij iedereen geliefd maak door het onderwerp ‘milieu’ aan te snijden. Toch doe ik het. Het staat namelijk definitief op de agenda.
De Rijksoverheid heeft al in 2005 de ambitie uitgesproken om in 2010 bij 100 procent van haar inkopen duurzaamheidscriteria een belangrijke rol te laten spelen. Voor provincies en waterschappen is dit 50 procent. De gemeenten streven naar 75 procent in 2010 en 100 procent in 2015. Wie hierover meer wil weten, moet eens kijken op de site van Senter Novem (https://www.senternovem.nl/duurzaaminkopen/).
Niemand kan ontkennen dat 2010 heel snel dichterbij komt. Juist in tijden dat het werk niet meer overal vanzelf komt aanwaaien, moet je trachten je te onderscheiden. Duurzaamheid, voor mens en milieu, wordt gewoon een verkoopargument. En niet alleen richting overheid. Ook enkele grote multinationals, met name afkomstig uit Scandinavië en het Verenigd Koninkrijk, hebben duurzaamheidscriteria al lang omarmd.
Dat betekent dat je alleen nog ‘in business’ bent als je kunt aantonen dat er bij de productie van jouw product is nagedacht over het minimaliseren van de ‘carbon footprint’, zeg maar de ecologische voetafdruk.
Hoe serieus men in sommige andere sectoren van de samenleving al omgaat met deze materie, toont een voorbeeld uit de onderhoudswereld. Daar werken onder de naam Faire Renovatie en Onderhoud (Fareno) vijf bedrijven in de schildersbranche, verspreid over heel Nederland, sinds enkele maanden nauw samen om zich hard te maken voor een gezondere samenleving.
Hun streven is onder andere om meer milieuvriendelijke producten in het arbeidsproces te gebruiken en de enorme afvalberg terug te dringen. Hier zou ‘cradle to cradle’ renovatie en onderhoud een oplossing kunnen zijn. De centrale gedachte achter ‘cradle to cradle’ (C2C – wieg tot wieg) is dat alle gebruikte materialen na hun leven in het ene product, nuttig kunnen worden ingezet in een ander product.
Uit oogpunt van duurzaamheid en C2C kun je je afvragen hoe lang de prominente rol van pvc in de signbranche nog is te handhaven. Zeker als het gaat om zeer kortstondige reclames. De onstuimige opmars van textiel als beelddrager in de reclamewereld is volgens sommigen voor een groot deel te danken aan haar duurzame karakter en relatief gunstige milieubelasting. Ook het gebruik van solvent (digitaal) en phthalate (plastisol) inkten staat onder druk.
Opvallend is dat het merendeel van de trotse bezitters van de nieuwste HP-printer met latexinkten, zoals beschreven in nummer 1, de geringere milieubelasting als koopargument noemt. Iets wat kan worden gebruikt in de eigen propositie richting klant. Ook opvallend is dat van alle tot nu toe in Europa verkochte latexprinters, een kwart in Nederland komt te staan. Kennelijk worden de tekenen des tijds hier goed begrepen.
Wouter Mooij,
hoofdredacteur Sign+ Magazine
